Mijn verhaal · Loes van Dijk
Het pad van het paard volgen.
Ik ben Loes. Ik kon paarden lezen voordat iemand me leerde hoe, en alles daarna is een lange wandeling terug daarnaartoe geweest.
Waar het begon
Voordat er woorden voor waren.
Ik groeide op met het lezen van paarden. We hadden kleine rituelen samen die geen naam hadden. Ze waren gewoon hoe de paarden en ik samen waren. Bonding rituals, noem ik ze nu.
Niets hiervan is bedacht. De paarden leefden het al lang voordat ik er woorden voor had. De woorden kwamen later, zodat het geleerd en doorgegeven kon worden.
Wat ik leerde, en afleerde
Ergens onderweg werd me geleerd paarden te laten gehoorzamen.
Het is een veelbewandelde weg, en een tijd lang liep ik hem. Wat me deed keren was stil en koppig: de paarden bleven me laten zien dat er een zachtere, warere manier was, en uiteindelijk luisterde ik.
Nu werk ik in vrijheid en instemming, omdat dat is waar ze al die tijd om vroegen. Ik leid door te luisteren, en ik laat het paard een stem houden in het gesprek. Het is langzamer. Het is ook het enige dat ooit echt hield.
Notitie voor Loes: dit is de plek voor het echte keerpunt, het paard en het moment dat je van gedachten deed veranderen. Vertel het hier en het draagt de hele pagina.
Een terugkeer naar de oorsprong
De naam veranderde. De paarden niet.
Een tijd lang droeg dit werk een andere naam. Nomadic Horsemanship is geen methode die ik heb uitgevonden. Het is een terugkeer naar de oorsprong: de oudste manier van samenzijn met paarden, met een naam zodat het geleerd en doorgegeven kan worden.
De naam is het jongste deel van alles wat hij beschrijft. Alles eronder is oud, en is van de paarden.
“No one can teach you more about horses than horses themselves.”
Als dit klinkt als jij
Kom gedag zeggen.
Als dit een manier van samenzijn met paarden is die je herkent, hoor ik graag van je. Vertel me over jou en je paard, en we vinden samen de juiste ingang.